Zestaw piktogramów używanych przed wiekami czyli Symbole Słowiańskie.
Jak najłatwiej rozpoznawać postaci z wierzeń, mając do dyspozycji dość toporny warsztat sztuki graficznej. Otóż każde z bóstw otrzymało swój unikalny symbol jak numer PESEL lub NIP w Urzędzie Skarbowym.
Inne symbole w swej wymowie były uniwersalne. Opisywały pojęcia szersze. Można w nich rozróżnić wiele zjawisk. Z pewnością były zlepkiem idei składających się na historię ewolucji wierzeń i postaci mitycznych.
Symbole słowiańskie podlegały tym samym prawom ewolucji symboliki. Jednak dziś badaczy czeka tytaniczna praca, by dojść sedna znaczenia poszczególnych symboli. Opierać się muszą na przekazie często zafałszowanym. Nierzetelnymi są wszystkie podania i interpretacje wierzeń przekazane przez historyków na usługach kościoła. Zmyślone często wzorce i dorobione znaczenia, raz nadinterpretowane, innym razem spłycone do rozmiarów podwórkowej kałuży.
Jaka była prawda dowiemy się, dopiero kiedy zostanie wynaleziona machina do podróży w czasie. Natenczas pozostaje nam jednak cały stos domysłów i czytanie między wierszami w starych kronikach.
Poza kronikami etnografia podaje wyciągnięta rękę i powinniśmy z jej pomocy skorzystać. Już niedługo może się okazać, że nie będzie się na czym oprzeć. Z autopsji nie będzie można nic wywnioskować, bo resztki obrzędów znikną.
Stare symbole słowiańskie odeszły w zapomnienie i ostatnio zawiązane ruchy odświeżające starą wiarę starają się odnaleźć, choć ziarno prawdy w rozważaniach na tematy zasadnicze.
Najbardziej rozpowszechnionym symbolem był kołowrót. Jak koło życia. Jak słońce toczące się po nieboskłonie. Inna jego nazwa zaczerpnięta została z sanskrytu. Swastyka znaczy źródło i początek. Tak więc kołowrót jest początkiem wszystkiego.
Inne znaki dotyczyły poszczególnych bóstw lub spraw postrzegania przez ludzi siebie samych. Taka była lunula. Opisywała sedno kobiecości. Żeński pierwiastek połowy ludzkości dający potomstwo i możliwość kontynuacji gatunku.
Kolejny znak dotyczył sfery wierzeń związanych z zaświatami i był przynależny bogu podziemnego królestwa zmarłych.
Nadejście chrześcijaństwa położyło kres ewolucji symboliki słowiańskiej. Dopiero współcześnie wezbrała fala nowego zainteresowania tym, co było i przeszło do historii.
Litewskie poszukiwania. Romuva to słowo pochodzące z dawnych ziem Prusów, zamieszkujących dzisiejsze ziemie Litewskie. Dla współczesnych mieszkańców jest echem starych wierzeń odkrytych ponownie. Korzeniami sięga niezwykle głęboko w historię tych ziem. W czasy, kiedy na skutek naturalnych zmian w wierzeniach, celebrowanie obrządków mieli w opiece szamani i żercy. Nie od dziś niestety używa się do określenia…
Trzy filary równowagi. Triskelion w swej budowie zawiera niewątpliwie pierwiastek równowagi. Gdyby nasze ciała miały trzeci punkt podparcia, zużywalibyśmy o wiele mniej energii. Słowo pochodzi ze starożytnej greki i oznacza ni mniej, ni więcej tylko właśnie trzy nogi. Oprócz zastosowań praktycznych stanowi bardzo wdzięczny motyw zdobniczy. Trójdzielna symetria obserwowana była w przyrodzie. Niektóre rośliny tworzą…