Auseklis

Auseklis

auseklisHistoria o ciałach niebieskich. Wiele jest podobieństw w mitach narodów Europy i świata. Auseklis wpisuje się znakomicie w szereg wierzeń powiązanych ze sobą źródłami. Jest związany z mitami kosmogonicznymi, tłumaczącymi początki wszystkiego. Jak wnikliwej analizy wymagało wysnucie tak trafnych wniosków. Bez nowoczesnych metod badawczych, bez wyrafinowanego sprzętu. À propos − jak bardzo ludzkość się nie zmieniła od setek tysięcy lat. Kiedy to zakończył się pewien etap ewolucji mózgu i rozumu. Gdyby dzięki machinie czasu przenieść dziecko sprzed x-dziesięciu tysięcy lat i oddać pod opiekę współczesnej rodzinie, wyrósłby z niego człowiek mogący osiągnąć w naszym świecie wszystko. Zostać mistrzem sportu, profesorem fizyki lub zręcznym rękodzielnikiem w sztuce garncarskiej.

W mitach Auseklis występuje z bogiem nieba Diewas, którego jest jednym z synów. Synów bliźniaczych będących podwójnym wcieleniem planety Wenus. Toczy on codziennie walkę o swą oblubienicę Saule. Ona zaś jest odwzorowaniem Słońca. Świętą Jutrzenką przychodzącą co rano po długiej nocy. Zmagania toczą się na niebie, a przeciwnikiem Auseklisa jest księżyc zwany przez łotewskich Bałtów Meness. Wszystko to bez przyrządów optycznych ludzie zaobserwowali na niebie. W wyniku codziennych lustracji, gdy pozwalała na to pogoda, wywiedli wnioski, które przyprawili fantazją i swadą opowieści.

Auseklis symbolizuje planetę Wenus. Jako brat bliźniak jest objawieniem jej porannego wcielenia. Wenus jest jednym z trzech ciał niebieskich, których obserwacje można prowadzić bez użycia przyrządów optycznych.

Lśni na porannym niebie, gdy już inne gwiazdy bledną w słonecznym blasku. Dzieje się tak dlatego, że Wenus jest drugą planetą od Słońca, a zarazem najbliższą sąsiadką Ziemi. Dzięki swemu blaskowi przykuwała uwagę obserwatorów. Wenus jest trzecim z kolei ciałem niebieskim, które po Słońcu i Księżycu jest w stanie swym światłem wywołać na powierzchni ziemi efekt cienia.

Wychodzące z cienia Słońce oświetla powierzchnię chmur otaczających Wenus. Emitują one odbite światło słoneczne w kierunku Ziemi. Dzięki temu możliwa jest obserwacja tego pięknego ciała niebieskiego. Występuje w wielu mitologiach. Najsłynniejszą jest przypowieść grecka. Tam Wenus jest kobietą. Boginią miłości, którą narodziła się z piany morskiej. Bóstwa miłosne przedstawiane były w podobny sposób na całym świecie.

Auseklis każdego ranka odzyskuje dla nas Słońce po ciężkim boju z Księżycem i żegna je wieczorem, przygotowując się do walki. Wszystko na szczęście kończy happy end. Ten mit jest pełen nadziei. Nadziei na powrót światła słonecznego podtrzymującego życie na ziemi.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *